Η Μαριάνθη Σίμου γεννήθηκε στην Πρέβεζα, κόρη του Αγάπιου Ευγενίδη και της Χαρίκλειας Αφεντάκη και αδελφή του εθνικού ευεργέτη Ευγένιου Ευγενίδη. Σπούδασε στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης και γνώριζε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Από νεαρή ηλικία συνεργάστηκε στενά με τον αδελφό της, αναλαμβάνοντας καθήκοντα προσωπικής γραμματέως και συμβάλλοντας στη διαχείριση των ναυτιλιακών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του οικογενειακού συγκροτήματος. Μετά τον θάνατό του αφιερώθηκε στην υλοποίηση της βούλησής του και ανέλαβε τη διοίκηση και διαχείριση του Ίδρυμα Ευγενίδου, το οποίο συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1956. Υπό την καθοδήγησή της το Ίδρυμα ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα στην προαγωγή της τεχνικής και επιστημονικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με πρωτοβουλίες όπως η χορήγηση υποτροφιών, η συγγραφή και έκδοση τεχνικών βιβλίων, η οργάνωση ειδικής βιβλιοθήκης, η δημιουργία συλλογών εκπαιδευτικών εκθεμάτων και η ίδρυση του Πλανηταρίου. Παρέμεινε αφοσιωμένη στη διοίκηση του Ιδρύματος έως τον θάνατό της στις 17 Απριλίου 1981, αφήνοντας σημαντικό έργο στον τομέα της εκπαίδευσης και της ναυτικής παιδείας στην Ελλάδα.
Η Ελισάβετ Β΄ (Elizabeth Alexandra Mary Windsor) γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1926 στο Λονδίνο. Ήταν κόρη του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελισάβετ Bowes-Lyon. Το 1952 ανέλαβε τον θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου μετά τον θάνατο του πατέρα της και στέφθηκε το 1953 στο Αβαείο του Westminster.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, που διήρκεσε περισσότερο από 70 χρόνια, υπήρξε αρχηγός κράτους του Ηνωμένου Βασιλείου και αρκετών χωρών της Κοινοπολιτείας. Η βασιλεία της χαρακτηρίστηκε από σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές και από τη διατήρηση του θεσμού της μοναρχίας στον σύγχρονο κόσμο.
Απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022 στο Balmoral Castle στη Σκωτία.
Το Μουσείο Μπενάκη ιδρύθηκε από τον ΄Αντώνη Μπενάκη (1873-1954), στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στην ιστορική οικογενειακή οικία του. Ο Αντώνης Μπενάκης γόνος εύπορης οικογένειας και γιος του Εμμανουήλ Μπενάκη, δημιούργησε το μουσείο με σκοπό να παραδώσει στο Έθνος μια ολοκληρωμένη συλλογή, αντικατοπτρίζοντας το πνεύμα της εποχής του Μεσοπολέμου για την ελληνικότητα και τη λαϊκή τέχνη. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς φορείς της Ελλάδας, με στόχο τη διάσωση και ανάδειξη της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, καλύπτοντας περιόδους από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη τέχνη.
Ο Οίκος του Windsor είναι η βασιλική δυναστεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Δημιουργήθηκε το 1917 από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄, όταν άλλαξε το οικογενειακό όνομα της βασιλικής οικογένειας από Saxe-Coburg and Gotha σε Windsor, λόγω των αντιγερμανικών αισθημάτων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Από τότε ο Οίκος του Windsor αποτελεί τη βασιλική οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου. Μέλη της οικογένειας έχουν διατελέσει αρχηγοί κράτους και έχουν εκπροσωπήσει τη βρετανική μοναρχία τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στα κράτη της Κοινοπολιτείας.
Η Μαρία Κάλλας ήταν μία από τις σημαντικότερες σοπράνο της όπερας του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στις ΗΠΑ από Έλλήνες γονείς και σπούδασε μουσική στην Ελλάδα. Η διεθνής της καριέρα απογειώθηκε κυρίως στην Ιταλία και σε μεγάλα λυρικά θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Ξεχώρισε για την εκφραστικότητα της φωνής της και τις δραματικές της ερμηνείες.
Το Εθνικό Θέατρο ιδρύθηκε το 1880 ως Βασιλικό Θέατρο στην Αθήνα και αποτέλεσε τον κύριο δημόσιο χώρο θεάτρου της χώρας. Το 1930 μετατράπηκε σε Εθνικό Θέατρο, με στόχο την προώθηση του ελληνικού δραματικού ρεπερτορίου, την εκπαίδευση ηθοποιών και τη στήριξη νέων θεατρικών παραγωγών. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, το Εθνικό Θέατρο συνέβαλε σημαντικά στην πολιτιστική ζωή της Ελλάδας, φιλοξενώντας κλασικά και σύγχρονα έργα και προωθώντας την ελληνική θεατρική παράδοση. Η λειτουργία του είναι συνεχής από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα.
Η σχολική μονάδα ιδρύθηκε για να καλύψει τις εκπαιδευτικές ανάγκες της περιοχής και λειτουργεί συνεχώς στο πλαίσιο του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος. Με την πάροδο των χρόνων έχει αναπτύξει τις υποδομές και τις υπηρεσίες της, εξυπηρετώντας μαθητές της τοπικής κοινότητας
Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη στις 23 Οκτωβρίου 1925. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών άρχισε να μελετάει πιάνο, ενώ από το 1940-43 ανώτερα θεωρητικά, με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της Ελληνικής Εθνικής Μουσικής Σχολής. Παράλληλα, σπούδαζε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ γαλουχήθηκε από καλλιτέχνες και διανοούμενους της γενιάς του μεσοπολέμου (Σεφέρης, Γκάτσος, Σικελιανός). Από το 1945 συνεργαζόμενος κυρίως με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης, έγραψε μουσική για πολλές αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες, καθώς και για έργα σύγχρονου ρεπερτορίου: "Ορέστεια" (1950), "Μήδεια" (1956), "Εκκλησιάζουσες" (1956), "Λυσιστράτη" (1957), "Κύκλωπας" (1959), "Όρνιθες" (1959), "Λεωφορείον ο Πόθος" (1948), "Ματωμένος Γάμος" (1948), "Το γλυκό πουλί της νιότης" (1960), "Το φυντανάκι" (1989) κ.α. Το 1948 γράφει, για μία μικρή λευκή αχιβάδα, έργο το οποίο ο ίδιος ξεχωρίζει, στο σύνολο της εργασίας του. Το 1949 με την περίφημη διάλεξη του για το ρεμπέτικο (1949), ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική αστική κοινωνία. Αναμόρφωσε όλο το ελληνικό τραγούδι, δρομολογώντας σε νέους μουσικούς ορίζοντες.
Παράλληλα με το θέατρο από το 1946 ο Μάνος Χατζιδάκις, συνέθεσε μουσική για 80 ελληνικές και ξένες ταινίες: "Στέλλα" (1955), ο "Δράκος" (1956), "America-America" (1963). Τo 1960 του απονέμεται βραβείο για το τραγούδι, "Τα παιδιά του Πειραιά", της ταινίας: "Ποτέ την Κυριακή". Δύο χρόνια αργότερα, ανέβασε στην Αθήνα την "Οδό Ονείρων", παράσταση σταθμό για το ελληνικό μουσικό θέατρο, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Χορν. Στο διάστημα 1966-72 έζησε στη Ν. Υόρκη , όπου έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του: "Ρυθμολογία" (έργο για πιάνο), "Ο Μεγάλος Ερωτικός" (κύκλος τραγουδιών, βασισμένος σε ποιήματα αρχαίων και σύγχρονων), εκεί ξεκίνησε και την "Εποχή της Μελισσάνθης", μια μουσική ιστορία με αυτοβιογραφικά στοιχεία, που διαδραματίζεται λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου.
Ο Μάνος Χατζιδάκις, προσωπικότητα πολύπλευρη και πολυδιάστατη, εκτός από την σύνθεση είχε και άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Ίδρυσε και διηύθυνε την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (1964-67), το Πολύτροπο (καφεθέατρο 1972), Μουσικές Γιορτές στα Ανώγεια Κρήτης (1978, φεστιβάλ μουσικής), τους Μουσικούς αγώνες στην Κέρκυρα(1981) τον Σείριο (δισκογραφική εταιρεία, 1985) την Ορχήστρα των Χρωμάτων (ορχήστρα συμφωνικής μουσικής, 1989), τέλος διηύθυνε τον κρατικό ραδιοσταθμό (Τρίτο Πρόγραμμα, 1975-81), τον οποίο μετέτρεψε σε σημείο αναφοράς ποιότητας και ιδεών. Από την αρχή της παρουσίας του στον ελληνικό μουσικό χώρο, ήταν διαρκώς δισκογραφικά παρών με δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: "Τo χαμόγελο της Τζοκόντα" (1964), "Αθανασία" (1975), "Σκοτεινή μητέρα" (1985) "Τα τραγούδια της Αμαρτίας" (1992) κ.α. Επίσης δημοσίευσε τέσσερα βιβλία με ποιήματα και σχόλια: "Μυθολογία", "Μυθολογία Δεύτερη" , "Τα σχόλια του Τρίτου", "Ο Καθρέπτης και το Μαχαίρι".
Η Οργάνωση του ΟΗΕ για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (αγγλικά: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, UNESCO· προφέρεται ουνέσκο) ιδρύθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1945, ως διάδοχος της Διεθνούς Επιτροπής Πνευματικής Συνεργασίας της Κοινωνίας των Εθνών. Στόχος του οργανισμού αυτού είναι η παγίωση της παγκόσμιας ειρήνης μέσα από την επικοινωνία των λαών δια της εκπαίδευσης, των φυσικών και κοινωνικών επιστημών και του πολιτισμού. Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια η UNESCO αποτελεί ένα διεθνές κέντρο επικοινωνίας αλλά και εργαστήριο ιδεών στη δημιουργία προτύπων στη συνομολόγηση διεθνών συνθηκών σε πλείστα αναδυόμενα προβλήματα όπως ηθικής τάξης, καθώς και τον σεβασμό και τις κοινές αξίες κάθε πολιτισμού των λαών. Ο σύγχρονος ρόλος του Οργανισμού αυτού κρίνεται πολύ σημαντικός ιδιαίτερα στην αναζήτηση παγκόσμιων οραμάτων για τον αμοιβαίο σεβασμό και τη βιώσιμη ανάπτυξη των λαών που υπαγορεύουν σχετικές συνθήκες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με απώτερο στόχο την εξάλειψη της φτώχειας ή τουλάχιστον τον περιορισμό της.
Η οικογένεια Νιάρχου αναδείχθηκε ως μία από τις σημαντικότερες ναυτιλιακές οικογένειες της Ελλάδας τον 20ό αιώνα. Κεντρική μορφή υπήρξε ο Σταύρος Νιάρχος, ο οποίος ανέπτυξε έναν από τους μεγαλύτερους στόλους δεξαμενόπλοιων παγκοσμίως. Η οικογένεια συνδέεται με την ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα μέσω ιδρυμάτων.