Η Ορχήστρα των Χρωμάτων ιδρύθηκε το 1989 από τον Μάνο Χατζιδάκι. Ο Μάνος Χατζιδάκις την ίδρυσε οραματιζόμενος ένα επίλεκτο μουσικό σύνολο, το οποίο θα παρουσίαζε πρωτότυπα προγράμματα. Η πρώτη συναυλία δόθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1989 στο θέατρο "Παλλάς".
Το 1994 η Ορχήστρα επανιδρύθηκε ως ορχήστρα επιχορηγούμενη από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ο Θάνος Μικρούτσικος, ως Υπουργός Πολιτισμού τότε, τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον ιδρυτή της Ορχήστρας και εξασφάλισε την επιβίωσή της, με τη βοήθεια του κράτους αυτή τη φορά. Έτσι, στις 27 Δεκεμβρίου 1994, ιδρύθηκε νέος φορέας ιδιωτικού δικαίου, επιδοτούμενος από το ΥΠ.ΠΟ., διατηρώντας την επωνυμία «ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ». Πρόεδρος του νέου φορέα ορίστηκε ο Γιώργος Στεφανάκης και Καλλιτεχνικός Διευθυντής ο Γιώργος Κουρουπός. Τη θέση του Μόνιμου Διευθυντή Ορχήστρας ανέλαβε ο Μίλτος Λογιάδης και τη Διεύθυνση Διοικητικού και Παραγωγής η Βίκυ Γαλάτου.
Η αντίστροφη μέτρηση για το κλείσιμο της ορχήστρας ξεκίνησε το 2009, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Στις 6 Ιουνίου 2011 παραιτήθηκε ο μαέστρος της ορχήστρας Μίλτος Λογιάδης.
Η οικογένεια Ωνάση είναι πλούσια εφοπλιστική οικογένεια, της οποίας το διασημο΄τερο μέλος αποτέλεσε ο Αριστοτέλης Ωνάσης
Η οικογένεια Νιάρχου αναδείχθηκε ως μία από τις σημαντικότερες ναυτιλιακές οικογένειες της Ελλάδας τον 20ό αιώνα. Κεντρική μορφή υπήρξε ο Σταύρος Νιάρχος, ο οποίος ανέπτυξε έναν από τους μεγαλύτερους στόλους δεξαμενόπλοιων παγκοσμίως. Η οικογένεια συνδέεται με την ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα μέσω ιδρυμάτων.
Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε το 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του γιατί αφοσιώθηκε στην ποίηση. Στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικός Πόλεμος υπηρέτησε ως αξιωματικός στο αλβανικό μέτωπο, εμπειρία που επηρέασε το έργο του.Από τα πιο σημαντικά έργα του είναι τα «Προσανατολισμοί», το Άξιον Εστί, «Ήλιος ο Πρώτος» και «Το Μονόγραμμα». Η ποίησή του επηρεάστηκε από το ελληνικό φως, τη θάλασσα και την ιστορία της Ελλάδας. Το 1979 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του και τη συμβολή του στη σύγχρονη ελληνική ποίηση. Πέθανε στην Αθήνα το 1996.
Ο Οίκος του Windsor είναι η βασιλική δυναστεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Δημιουργήθηκε το 1917 από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄, όταν άλλαξε το οικογενειακό όνομα της βασιλικής οικογένειας από Saxe-Coburg and Gotha σε Windsor, λόγω των αντιγερμανικών αισθημάτων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Από τότε ο Οίκος του Windsor αποτελεί τη βασιλική οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου. Μέλη της οικογένειας έχουν διατελέσει αρχηγοί κράτους και έχουν εκπροσωπήσει τη βρετανική μοναρχία τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στα κράτη της Κοινοπολιτείας.
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, που τότε ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία, σε οικογένεια με θρησκευτική και παραδοσιακή ανατροφή. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος, ενώ η μητέρα του προερχόταν από οικογένεια με θρησκευτικές ευαισθησίες. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια φιλοσοφία στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με τις ιδέες του Henri Bergson και άλλων φιλοσόφων, που διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τη φιλοσοφική του σκέψη. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε συλλέγοντας εμπειρίες που εμπλούτισαν την καλλιτεχνική και πνευματική του αντίληψη για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Οι εμπειρίες του από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ελληνική κοινωνία και οι συγκρούσεις μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας επηρέασαν το έργο του και τα θέματα που επεξεργάστηκε στα κείμενά του. Ξεκίνησε με ποιητικά και δοκιμιακά έργα, αλλά έγινε παγκοσμίως γνωστός κυρίως για τα μυθιστορήματα του. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από φιλοσοφικές αναζητήσεις, υπαρξιακά ερωτήματα, προβληματισμούς για την πίστη, την ελευθερία, τον θάνατο και την ανθρώπινη μοίρα. Ο Καζαντζάκης αντιμετώπισε έντονη κριτική από την Εκκλησία και συντηρητικούς κύκλους, και πολλά έργα του υπέστησαν λογοκρισία ή απαγορεύτηκαν. Παρά τις αντιξοότητες, παρέμεινε αφοσιωμένος στη συγγραφή, ταξιδεύοντας και συνεχίζοντας τη φιλοσοφική του αναζήτηση. Πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια λογοτεχνική κληρονομιά που επηρέασε τη σύγχρονη ελληνική και παγκόσμια σκέψη.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν γιός του Εμμανουήλ Μπενάκη, επιχειρηματία και πολιτικού, και της Βιργινίας Χωρέμη. Υπήρξε μέλος των ισχυρών οικογενειών Μπενάκη και Χωρέμη και αδέλφια του ήταν οι Αλέξανδρος Μπενάκης, σύζυγος Μαρίας Συναδινού, Αργυρώ Μπενάκη, σύζυγος Μιχαήλ Σαλβάγου, Πηνελόπη Δέλτα, σύζυγος του Στέφανου Δέλτα και Αλεξάνδρα Μπενάκη, σύζυγος του Τόμας Ντέιβις. Μεγάλωσε στο αυστηρό κλίμα της οικογενειακής εστίας στην Αλεξάνδρεια, για την καθημερινότητα της οποίας διασώζονται αρκετές μαρτυρίες μέσα από τα βιβλία της αδελφής του, Πηνελόπης Δέλτα.
Η Μαριάνθη Σίμου γεννήθηκε στην Πρέβεζα, κόρη του Αγάπιου Ευγενίδη και της Χαρίκλειας Αφεντάκη και αδελφή του εθνικού ευεργέτη Ευγένιου Ευγενίδη. Σπούδασε στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης και γνώριζε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Από νεαρή ηλικία συνεργάστηκε στενά με τον αδελφό της, αναλαμβάνοντας καθήκοντα προσωπικής γραμματέως και συμβάλλοντας στη διαχείριση των ναυτιλιακών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του οικογενειακού συγκροτήματος. Μετά τον θάνατό του αφιερώθηκε στην υλοποίηση της βούλησής του και ανέλαβε τη διοίκηση και διαχείριση του Ίδρυμα Ευγενίδου, το οποίο συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1956. Υπό την καθοδήγησή της το Ίδρυμα ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα στην προαγωγή της τεχνικής και επιστημονικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με πρωτοβουλίες όπως η χορήγηση υποτροφιών, η συγγραφή και έκδοση τεχνικών βιβλίων, η οργάνωση ειδικής βιβλιοθήκης, η δημιουργία συλλογών εκπαιδευτικών εκθεμάτων και η ίδρυση του Πλανηταρίου. Παρέμεινε αφοσιωμένη στη διοίκηση του Ιδρύματος έως τον θάνατό της στις 17 Απριλίου 1981, αφήνοντας σημαντικό έργο στον τομέα της εκπαίδευσης και της ναυτικής παιδείας στην Ελλάδα.
Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1925 στη Χίο. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της ελληνικής επαρχίας όπως στη Μυτιλήνη, Γιάννενα, Κεφαλονιά, Πύργο, Πάτρα και κυρίως στην Τρίπολη. Το 1954 πηγαίνει με υποτροφία στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στο Conservatoire και
σπουδάζει μουσική ανάλυση με τον Olivier Messiaen και διεύθυνση ορχήστρας με τον Eugène Bigot. Το 1957 του απονέμεται το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ της Μόσχας από τον Schostakovitch για το έργο του, Suite No 1 για πιάνο και ορχήστρα. Συγχρόνως συνθέτει πολλά έργα συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου. Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα. Έχει ήδη μελοποιήσει τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου, που σηματοδοτεί την “στροφή” του προς το λαϊκό τραγούδι. Συνθέτει δεκάδες κύκλους τραγουδιών που βρίσκουν βαθύτατη απήχηση μέσα στον ελληνικό λαό. Το 1963 μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ιδρύεται η “Νεολαία Λαμπράκη”, της οποίας εκλέγεται Πρόεδρος. Την ίδια εποχή εκλέγεται Βουλευτής της ΕΔΑ.
Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός από την Κέρκυρα. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και το 1828 έγινε ο πρώτος Κυβερνήτης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο το 1831.