Εμφανίζει 160 αποτελέσματα

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός είναι ανθρωπιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1877 και αποτελεί μέρος του διεθνούς κινήματος του Ερυθρού Σταυρού. Σκοπός του οργανισμού είναι η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε περιόδους πολέμου, φυσικών καταστροφών και κοινωνικών κρίσεων. Η δράση του περιλαμβάνει υγειονομική βοήθεια, εκπαίδευση εθελοντών, κοινωνική πρόνοια και υποστήριξη ευάλωτων ομάδων.

Η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, και ανέδειξε έξι ανώτατους άρχοντες της Ελλάδας έως την έκπτωσή της το 1974.
Θεωρείται κλάδος του ευρωπαϊκού Βασιλικού Οίκου του Ολδεμβούργου (που συναποτελείται από τους παλαιότερους επιμέρους πριγκιπικούς κλάδους του Οίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και του Οίκου Γκλύξμπουργκ της Δανίας, της αρχαιότερης Μοναρχίας της Ευρώπης.
Η συγκεκριμένη οικογένεια έχει έναν πλάγιο κλάδο, τον οποίον ίδρυσε ο Πρίγκιπας Ανδρέας της Ελλάδας, με το γάμο του γιου του, Πρίγκιπα Φιλίππου με την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και γιος του είναι ο Βασιλιάς Κάρολος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τα μέλη της τέως Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας, όντας απόγονοι από πατρογονία του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄ της Δανίας φέρουν παραπλεύρως του τίτλου «της Ελλάδας» τον τίτλο «της Δανίας». Παραδοσιακά αναφέρονται ως «Πρίγκιπες της Ελλάδος και της Δανίας».

Η Ελισάβετ Β΄ (Elizabeth Alexandra Mary Windsor) γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1926 στο Λονδίνο. Ήταν κόρη του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελισάβετ Bowes-Lyon. Το 1952 ανέλαβε τον θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου μετά τον θάνατο του πατέρα της και στέφθηκε το 1953 στο Αβαείο του Westminster.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, που διήρκεσε περισσότερο από 70 χρόνια, υπήρξε αρχηγός κράτους του Ηνωμένου Βασιλείου και αρκετών χωρών της Κοινοπολιτείας. Η βασιλεία της χαρακτηρίστηκε από σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές και από τη διατήρηση του θεσμού της μοναρχίας στον σύγχρονο κόσμο.

Απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022 στο Balmoral Castle στη Σκωτία.

Γεννημένη στις 29 Αυγούστου 1926 στον Βύρωνα, σε προσφυγικό σπίτι της οδού Κοινωνίας των Εθνών, μεγάλωσε σε οικογένεια Μικρασιατών από τα Μουδανιά. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, με καταγωγή από την Προύσα. Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Θηλέων και συνέχισε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, σε μια εποχή που η παρουσία των γυναικών στην ανώτατη εκπαίδευση παρέμενε περιορισμένη.
Τα έργα της κυρίως ως βυζαντινολόγος είναι, οι Έρευνες για τη διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 9ο και 10ο αιώνα (1960), Το Βυζάντιο και η θάλασσα (1966), Μελέτες για τη διοικητική και κοινωνική διάρθρωση του Βυζαντίου (1971), Βυζάντιο, η χώρα και τα εδάφη (1976), και Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (L’ ideologie politique de l’ empire Byzantine, 1976 ― ελλην. μετάφρ. Τ. Δρακόπουλου, «ΨΥΧΟΓΙΟΣ»), Βυζαντινή γεωγραφία, Ιστορική γεωγραφία του μεσογειακού κόσμου. Στα βιβλία της περιλαμβάνονται, επίσης, Η Σμύρνη ανάμεσα σε δύο τουρκικές κατοχές (1975), Η διασπορά στο Βυζάντιο (1995), The Making of Europe (2000), Γιατί το Βυζάντιο (2010), Σας μιλώ για το Βυζάντιο (2014), Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο; Πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες; (2016), Μικρασία, Καρδιά του Ελληνισμού (2021), κ.ά..
Δέκα ποιήματα από την ποιητική της συλλογή «Το άγνωστο Βυζάντιο» (Εκδόσεις Ερμής) μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη Νίκο Πλάτανο και «ζωντάνεψαν» μέσα από τις ερμηνείες του Γιώργου Νταλάρα. όπου ηχογραφήθηκε ζωντανά και κυκλοφόρησε σε βιβλίο-CD με τον γενικό τίτλο Αμίλητη Ιστορία.
Στο Παρίσι γνώρισε τον σύζυγό της Jacques Ahrweiler, αξιωματικό του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν. Μέχρι το τέλος της ζωής της παρέμεινε μόνιμα εγκατεστημένη στη γαλλική πρωτεύουσα, διατηρώντας παράλληλα ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.

Το Εθνικό Θέατρο ιδρύθηκε το 1880 ως Βασιλικό Θέατρο στην Αθήνα και αποτέλεσε τον κύριο δημόσιο χώρο θεάτρου της χώρας. Το 1930 μετατράπηκε σε Εθνικό Θέατρο, με στόχο την προώθηση του ελληνικού δραματικού ρεπερτορίου, την εκπαίδευση ηθοποιών και τη στήριξη νέων θεατρικών παραγωγών. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, το Εθνικό Θέατρο συνέβαλε σημαντικά στην πολιτιστική ζωή της Ελλάδας, φιλοξενώντας κλασικά και σύγχρονα έργα και προωθώντας την ελληνική θεατρική παράδοση. Η λειτουργία του είναι συνεχής από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα.

Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα (1828 - 1834) ιδρύθηκε με ψήφισμα της 2/2/1828 περί «Συστάσεως της Εθνικής Χρηματιστικής Τραπέζης» του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και ήταν το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, της Ελληνικής Πολιτείας. Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ήταν ένας από τους μηχανισμούς που έστησε ο Καποδίστριας για τα οικονομικά της Ελλάδας, μαζί με το Εθνικό Νομισματοκοπείο και την καθιέρωση του φοίνικα ως εθνικού νομίσματος για την αντικατάσταση των Τουρκικών γροσίων. Η ίδρυση της Τράπεζας έγινε με διάταγμα του Καποδίστρια στην Αίγινα στις 2 Φεβρουαρίου 1828, από τον πρώτο διοικητή της Γεώργιο Σταύρου, έμπειρου στα οικονομικά, Φιλικού, γνωστού του Καποδίστρια από την περίοδο της προπαρασκευής της επανάστασης και πληρεξουσίου σε εθνοσυνελεύσεις με τη συνδρομή του Εϋνάρδου Ελβετού τραπεζίτη και σημαντικού φιλέλληνα.
Τα κεφάλαια στην τράπεζας συνεισέφεραν ο Εϋνάρδος, ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας, ακόμη και ο ίδιος ο Καποδίστριας. Ως επιτόκιο ορίστηκε 8% με σκοπό την προσέλκυση κεφαλαίων για καταθέσεις. Λόγω των σημαντικότατων χρηματικών αναγκών της Ελλάδας, τα κεφάλαια της Τράπεζας καταναλώθηκαν από το κράτος με αποτέλεσμα να χάσουν οι μέτοχοί της. Η τράπεζα φαίνεται να αφέθηκε να πέσει σε υπολειτουργία το 1834. Μέχρι σήμερα καμία απόφαση ή ΦΕΚ της Αντιβασιλείας για την κατάργησή της δεν έχει αναφερθεί. Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ήταν ο πρόδρομος της Εθνικής Τράπεζας το 1841 που ιδρύθηκε και πάλι από τον Γεώργιο Σταύρου με τη συνδρομή του Εϋνάρδου, επτά χρόνια αργότερα από τη διάλυση της πρώτης.