Η οικογένεια Μελά κατάγεται από τα Ιωάννινα και συγκαταλέγεται στις επιφανέστερες, «τις πιο παλιές αρχοντικές οικογένειες της Ηπείρου». Μεταξύ αυτών αναφέρονται ακόμη οι οικογένειες Μαρούτση, Μακρή, Δρόσου, Κρομμύδα, Καραγιάννη και Σουγδουρή. Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, η οικογένεια Μελά έχει βυζαντινές ρίζες καθώς, όπως αναφέρει ο βασικός βιογράφος της οικογένειας, ο Λέων Ι. Μελάς, προέρχεται από την οικογένεια Στρατηγοπούλου, ενός Βυζαντινού αξιωματούχου. Ο ηπειρωτικός κλάδος της οικογένειας Μελά φαίνεται ότι εμφανίζεται με αυτό το όνομα στις αρχές του 18ου αιώνα και ο αρχικός γεωγραφικός πυρήνας προέλευσής της ήταν η Παλιά Πογδοριανή, όπου αναφέρεται και η ύπαρξη ερειπίων των πύργων των Μελάδων. Το 17ο αιώνα, μετά την εξέγερση του επισκόπου Άρτης Διονυσίου του Σκυλοσόφου και τις αλλαγές που επέφερε η καταστολή της στην περιοχή της Ηπείρου, οι Μελάδες φαίνεται ότι απώλεσαν σημαντικό μέρος της έγγειας ιδιοκτησίας τους.
Η οικογένεια Βαλλιάνου, από τις Κεραμιές (παλαιότερη ορθογραφία Κεραμειές) της Λειβαθούς της Κεφαλλονιάς, διακρίθηκε για τη ναυτιλιακή και εμπορική της δράση κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα. Συνεχίζοντας τη ναυτιλιακή παράδοση της Κεφαλλονιάς, που ανέπτυξε σημαντικό στόλο στη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι ναυτιλιακές δραστηριότητες της οικογένειας Βαλλιάνου εντοπίζονται στα αρχεία των δυτικοευρωπαϊκών λιμανιών, όπου καταγράφονται πολλοί πλοίαρχοι με το όνομα Βαλλιάνος (Ανδρέας, Αλέξανδρος, Γεράσιμος, Ρόκος, Θεόδωρος, Αντώνης), χωρίς όμως να γνωρίζουμε τη συγγένειά τους με τους δημιουργούς του οίκου. Η μεγάλη ακμή της οικογένειας εντοπίζεται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα με τη δημιουργία του οίκου των αδελφών Βαλλιάνου κατ’ αρχάς στη Μαύρη θάλασσα, με έδρα το Ταϊγάνιο (Ταϊγκανρόκ) της Αζοφικής, και εν συνεχεία με γραφεία στο Λονδίνο και τη Μασσαλία. Ο πατέρας των ιδρυτών του οίκου ήταν ο Αθανάσιος Βαλλιάνος, ο οποίος πρέπει να γεννήθηκε περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1770. Ο Αθανάσιος μαζί με τη γυναίκα του Φρόνια απέκτησαν οκτώ παιδιά: τη Σαντίνα, το Σπύρο, το Νικόλαο, το Μεταξά, το Μαρίνο (1808-1896), τον Παναγή (1814-1902), τον Ανδρέα (1827-1889) και τη Μαρία. Ο Μαρίνος, ο Παναγής και ο Ανδρέας αποτέλεσαν τη σημαντική αδελφική τριάδα που δημιούργησε τον οίκο των αδελφών Βαλλιάνου.
Η οικογένεια προέρχεται από την παλιά οικογένεια Μπενάκη και συγκεκριμένα από τον Παναγιώτη Μπενάκη, εγγονό του πειρατή Λιμπεράκη Γερακάρη, γεννημένο στην Καλαμάτα, οι απόγονοι του οποίο διασκορπίστηκαν μετά τα Ορλωφικά σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και τη Χίο, όπου και γεννήθηκε ο Αντώνιος Μπενάκης (1800 - 1867), πατέρας του Εμμανουήλ Μπενάκη. Ο τελευταίος, μαζί με τον αδερφό του Λουκά, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια και δραστηριοποιήθηκε στο εμπόριο του βαμβακιού, από το οποίο απέκτησε τεράστια περιουσία. Το 1910 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα με την οικογένειά του.
Σήμερα στην Αθήνα λειτουργεί το Μουσείο Μπενάκη, το οποίο ιδρύθηκε από τον Αντώνη Μπενάκη.
Η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, και ανέδειξε έξι ανώτατους άρχοντες της Ελλάδας έως την έκπτωσή της το 1974.
Θεωρείται κλάδος του ευρωπαϊκού Βασιλικού Οίκου του Ολδεμβούργου (που συναποτελείται από τους παλαιότερους επιμέρους πριγκιπικούς κλάδους του Οίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και του Οίκου Γκλύξμπουργκ της Δανίας, της αρχαιότερης Μοναρχίας της Ευρώπης.
Η συγκεκριμένη οικογένεια έχει έναν πλάγιο κλάδο, τον οποίον ίδρυσε ο Πρίγκιπας Ανδρέας της Ελλάδας, με το γάμο του γιου του, Πρίγκιπα Φιλίππου με την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και γιος του είναι ο Βασιλιάς Κάρολος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τα μέλη της τέως Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας, όντας απόγονοι από πατρογονία του Βασιλιά Χριστιανού Θ΄ της Δανίας φέρουν παραπλεύρως του τίτλου «της Ελλάδας» τον τίτλο «της Δανίας». Παραδοσιακά αναφέρονται ως «Πρίγκιπες της Ελλάδος και της Δανίας».
Ιστορική ελληνική οικογένεια με καταγωγή από το Βογατσικό
Καστοριάς. Η οικογένεια ανέδειξε ηγετικές προσωπικότητες που
πρωταγωνίστησαν στην πολιτική, τη διπλωματία και τα γράμματα της
Ελλάδας από τα προεπαναστατικά χρόνια μέχρι τον 20ό αιώνα. Η
δράση της οικογένειας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θεμελίωση
του σύγχρονου ελληνικού κράτους και την προάσπιση των εθνικών
δικαίων στη Μακεδονία.
Η Πηνελόπη Δέλτα, υπήρξε σημαντική συγγραφέας ,γνωστή κυρίως για τα παιδικά της μυθιστορήματα που περιλάμβαναν και πολλά βιωματικά της στοιχεία. Γεννημένη το 1874 ως το τρίτο παιδί της οικογένειας Μπενάκη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, κόρη του μεγαλέμπορου Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη, πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά της χρόνια στην Αίγυπτο. Η πλούσια εκπαίδευση της σε συνδυασμό με την αυταρχική ανατροφή του οικογενειακού περιβάλλοντος της συνέβαλλε έντονα στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς της. Μιας προσωπικότητας γεμάτη με πνευματικότητα αλλά και ευαισθησία. Σε ηλικία 21 χρονών παντρεύτηκε των κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της Στέφανο Δέλτα και απέκτησε τρεις κόρες τη Σοφία, τη Βιργινία και την Αλεξάνδρα. Τα έργα της Πηνελόπης Δέλτα αποτελούν μεγάλο κομμάτι της λογοτεχνικής ιστορίας της Ελλάδας καθώς πολλά είναι βασισμένα σε ιστορικά γεγονότα. Την 27η του Απριλίου 1941, μη μπορώντας να αντέξει την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα η Πηνελόπη Δέλτα προσπάθησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο ενώ πέντε μέρες μετά έφυγε από την ζωή. Στο μνήμα της που βρίσκεται στον κήπο του σπιτιού της έχει γραμμένη μόνο την λέξη "ΣΙΩΠΗ".
Η Οικογένεια Μπενάκη αποτελεί μια από τις παλαιότερες ιστορικά οικογένειες της Ελλάδα. Η καταγωγή των μελών είναι από την Χίο ενώ η δράση τους στο εμπόριο ξεκίνησε από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και μετέπειτα στην Αθήνα. Τα μέλη της οικογένειας είναι κυρίως γνωστά για την δράση τους με το εμπόριο, τις τέχνες και την πολιτική. Η οικογένεια προέρχεται από την παλιά οικογένεια Μπενάκη και συγκεκριμένα από τον Παναγιώτη Μπενάκη, εγγονό του πειρατή Λιμπεράκη Γερακάρη, γεννημένο στην Καλαμάτα, οι απόγονοι του οποίο διασκορπίστηκαν μετά τα Ορλωφικά σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, μεταξύ των , μεταξύ των οποίων και τη Χίο, όπου και γεννήθηκε ο Αντώνιος Μπενάκης (1800 - 1867), πατέρας του Εμμανουήλ Μπενάκη.