Το Ίδρυμα διοικείται από δεκαπενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο. Τα αρχικά μέλη του Δ.Σ., τα οποία καθόρισε το 1975 ο Αριστοτέλης Ωνάσης στη διαθήκη του ως ισόβια μέλη, ήταν έμπιστα στελέχη και επιχειρηματικοί συνεργάτες του. Ανάμεσα τους ήταν οι Νίκος Κοκκίνης, Μιχάλης Δολόγλου, Στέλιος Παπαδημητρίου, Παύλος Ιωαννίδης, Απόστολος Ζαμπέλας, Creon Brown, κ.ά. Σε αυτούς, προστέθηκαν με την πάροδο του χρόνου άλλα σημαντικά στελέχη των επιχειρήσεων του Ωνάση, όπως ο Θεόδωρος Γαβριηλίδης
Πρώτη Πρόεδρος του Ιδρύματος ήταν η Χριστίνα Ωνάση, μέχρι τον θάνατό της το 1988. Την διαδέχθηκε ο Στέλιος Παπαδημητρίου, έμπιστος δικηγόρος του Αριστοτέλη Ωνάση, εκτελεστής της διαθήκης του και επικεφαλής των ναυτιλιακών επιχειρήσεών του. Ο Στέλιος Παπαδημητρίου απεβίωσε το 2005.
Τον διαδέχτηκε ο γιος του Αντώνης Σ. Παπαδημητρίου, ο οποίος είναι ο πρόεδρος του Δ.Σ. μέχρι σήμερα.
Κοινωφελές ίδρυμα που ιδρύθηκε σύμφωνα με τη διαθήκη του Αριστοτέλη Ωνάση, με σκοπό την προώθηση της παιδείας, του πολιτισμού και της υγείας.
Το Ίδρυμα Ωνάση ιδρύθηκε το 1975 σύμφωνα με τη διαθήκη του Αριστοτέλης Ωνάσης. Σκοπός του είναι η διαχείριση της περιουσίας του και η υλοποίηση δράσεων κοινωφελούς χαρακτήρα στους τομείς του πολιτισμού, της παιδείας και της υγείας.
Στα τέλη του 17ου αιώνα κατέφυγε στο Μέτσοβο όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα ο Αυγερινός Αποστολάκας, ο οποίος είχε έρθει σε σύγκρουση με κάποιους Τούρκους στη Θεσσαλονίκη. Ο υιός του, Μίχος Αποστολάκας (1685–1751) απέκτησε σημαντική περιουσία μέσα από την κτηνοτροφία, την οποία επέκτεινε ο υιός του, Αυγερινός Αποστολάκας, ο οποίος συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους πλουσιότερους πολίτες του Μετσόβου. Το επώνυμο άρχισε να μεταβάλλεται από τον Μιχαήλ Αποστολάκα, τον οποίο αποκαλούσαν Μιχαήλ Αυγέρο. Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο γάμους ένας εκ των οποίων με την αδελφή του Αναστασίου Τοσίτσα, πατέρα του Μιχαήλ Τοσίτσα. Ο υιός του τελευταίου Μιχαήλ, Αναστάσιος, μετανάστευσε στην Αίγυπτο, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο βάμβακος αποκτώντας σημαντική περιουσία. Κατόπιν προσκλήσεώς του εγκαταστάθηκαν εκεί και οι αδελφοί του Αυγερινός, Δημήτριος και Γεώργιος Αβέρωφ. Οι δύο πρώτοι επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν στη Χαλκίδα, όπου αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις γης.
Φαναριώτης πολιτικός, διπλωμάτης και πρωταγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης (1821). Διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην οργάνωση της διοίκησης, στη σύνταξη του πρώτου Συντάγματος (Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος) και στην εξωτερική πολιτική (Αγγλικό Κόμμα). Υπήρξε Πρόεδρος του Εκτελεστικού και Πρωθυπουργός, εκπροσωπώντας την αστική, συνταγματική πτέρυγα του Αγώνα.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, τραγουδίστρια και θεατρική επιχειρηματίας. Γεννήθηκε στο Μαρούρι Αττικής στις 20 Ιουλίου 1934 και πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996 σε ηλικία 62 ετών. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και αποιφοίτησε με Λίαν Καλώς, εν είδει τιμωρίας. Προτού ακόμη αποφοιτήσει από τη Σχολή ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στο θέατρο. Στον πρώτο της θεατρικό ρόλο υποδύθηκε τη Λουιζόν στο έργο Ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου το 1953, ενώ η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Το ποντικάκι το 1954. Το 1960, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας Α' γυναικείου ρόλου στο 1ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία Μανταλένα. Το 1961, η Βουγιουκλάκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, με τον οποίο ανέβασε εκείνο τον χειμώνα το έργο Ωραία μου κυρία. Το 1964 γνωρίστηκε με τον Φιλοποίμενα Φίνο και άρχισε μια μόνιμη συνεργασία με την εταιρεία του, τη Φίνος Φιλμ. Μαζί έκαναν μερικές από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο ελληνικός κινηματογράφος ώθησε την Αλίκη να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο, ανεβάζοντας συνολικά πάνω από 53 θεατρικές παραστάσεις.