Εμφανίζει 160 αποτελέσματα

Η Μαρία Κάλλας ήταν μία από τις σημαντικότερες σοπράνο της όπερας του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στις ΗΠΑ από Έλλήνες γονείς και σπούδασε μουσική στην Ελλάδα. Η διεθνής της καριέρα απογειώθηκε κυρίως στην Ιταλία και σε μεγάλα λυρικά θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Ξεχώρισε για την εκφραστικότητα της φωνής της και τις δραματικές της ερμηνείες.

Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1925 στη Χίο. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της ελληνικής επαρχίας όπως στη Μυτιλήνη, Γιάννενα, Κεφαλονιά, Πύργο, Πάτρα και κυρίως στην Τρίπολη. Το 1954 πηγαίνει με υποτροφία στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στο Conservatoire και
σπουδάζει μουσική ανάλυση με τον Olivier Messiaen και διεύθυνση ορχήστρας με τον Eugène Bigot. Το 1957 του απονέμεται το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ της Μόσχας από τον Schostakovitch για το έργο του, Suite No 1 για πιάνο και ορχήστρα. Συγχρόνως συνθέτει πολλά έργα συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου. Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα. Έχει ήδη μελοποιήσει τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου, που σηματοδοτεί την “στροφή” του προς το λαϊκό τραγούδι. Συνθέτει δεκάδες κύκλους τραγουδιών που βρίσκουν βαθύτατη απήχηση μέσα στον ελληνικό λαό. Το 1963 μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ιδρύεται η “Νεολαία Λαμπράκη”, της οποίας εκλέγεται Πρόεδρος. Την ίδια εποχή εκλέγεται Βουλευτής της ΕΔΑ.

Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη στις 23 Οκτωβρίου 1925. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών άρχισε να μελετάει πιάνο, ενώ από το 1940-43 ανώτερα θεωρητικά, με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της Ελληνικής Εθνικής Μουσικής Σχολής. Παράλληλα, σπούδαζε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ γαλουχήθηκε από καλλιτέχνες και διανοούμενους της γενιάς του μεσοπολέμου (Σεφέρης, Γκάτσος, Σικελιανός). Από το 1945 συνεργαζόμενος κυρίως με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης, έγραψε μουσική για πολλές αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες, καθώς και για έργα σύγχρονου ρεπερτορίου: "Ορέστεια" (1950), "Μήδεια" (1956), "Εκκλησιάζουσες" (1956), "Λυσιστράτη" (1957), "Κύκλωπας" (1959), "Όρνιθες" (1959), "Λεωφορείον ο Πόθος" (1948), "Ματωμένος Γάμος" (1948), "Το γλυκό πουλί της νιότης" (1960), "Το φυντανάκι" (1989) κ.α. Το 1948 γράφει, για μία μικρή λευκή αχιβάδα, έργο το οποίο ο ίδιος ξεχωρίζει, στο σύνολο της εργασίας του. Το 1949 με την περίφημη διάλεξη του για το ρεμπέτικο (1949), ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική αστική κοινωνία. Αναμόρφωσε όλο το ελληνικό τραγούδι, δρομολογώντας σε νέους μουσικούς ορίζοντες.

Παράλληλα με το θέατρο από το 1946 ο Μάνος Χατζιδάκις, συνέθεσε μουσική για 80 ελληνικές και ξένες ταινίες: "Στέλλα" (1955), ο "Δράκος" (1956), "America-America" (1963). Τo 1960 του απονέμεται βραβείο για το τραγούδι, "Τα παιδιά του Πειραιά", της ταινίας: "Ποτέ την Κυριακή". Δύο χρόνια αργότερα, ανέβασε στην Αθήνα την "Οδό Ονείρων", παράσταση σταθμό για το ελληνικό μουσικό θέατρο, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Χορν. Στο διάστημα 1966-72 έζησε στη Ν. Υόρκη , όπου έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του: "Ρυθμολογία" (έργο για πιάνο), "Ο Μεγάλος Ερωτικός" (κύκλος τραγουδιών, βασισμένος σε ποιήματα αρχαίων και σύγχρονων), εκεί ξεκίνησε και την "Εποχή της Μελισσάνθης", μια μουσική ιστορία με αυτοβιογραφικά στοιχεία, που διαδραματίζεται λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου.

Ο Μάνος Χατζιδάκις, προσωπικότητα πολύπλευρη και πολυδιάστατη, εκτός από την σύνθεση είχε και άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Ίδρυσε και διηύθυνε την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (1964-67), το Πολύτροπο (καφεθέατρο 1972), Μουσικές Γιορτές στα Ανώγεια Κρήτης (1978, φεστιβάλ μουσικής), τους Μουσικούς αγώνες στην Κέρκυρα(1981) τον Σείριο (δισκογραφική εταιρεία, 1985) την Ορχήστρα των Χρωμάτων (ορχήστρα συμφωνικής μουσικής, 1989), τέλος διηύθυνε τον κρατικό ραδιοσταθμό (Τρίτο Πρόγραμμα, 1975-81), τον οποίο μετέτρεψε σε σημείο αναφοράς ποιότητας και ιδεών. Από την αρχή της παρουσίας του στον ελληνικό μουσικό χώρο, ήταν διαρκώς δισκογραφικά παρών με δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: "Τo χαμόγελο της Τζοκόντα" (1964), "Αθανασία" (1975), "Σκοτεινή μητέρα" (1985) "Τα τραγούδια της Αμαρτίας" (1992) κ.α. Επίσης δημοσίευσε τέσσερα βιβλία με ποιήματα και σχόλια: "Μυθολογία", "Μυθολογία Δεύτερη" , "Τα σχόλια του Τρίτου", "Ο Καθρέπτης και το Μαχαίρι".

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ιδρύθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1961 με στόχο τη διδασκαλία έργων του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, η πραγματοποίηση περιοδειών κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα, αλλά και στην Επικράτεια, η παρουσίαση της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας σε αρχαία θέατρα, και γενικότερα η συμμετοχή και η διοργάνωση δράσεων που σχετίζονται πρωτίστως με το θέατρο και με την τέχνη γενικότερα.
Υπήρξε το πρώτο θέατρο στην Ελλάδα που καθιέρωσε εναλλασόμενο δραματολόγιο, ενώ παράλληλα οργάνωσε σειρά λογοτεχνικών πρωινών με διακεκριμένους ομιλητές. Από το 1973 λειτουργεί και η Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου, που παρέχει δωρεάν πλήρη θεατρική και γενικότερα καλλιτεχνική παιδεία και αποτελεί φυτώριο για νέους ηθοποιούς.
Σε μια προσπάθεια αποκέντρωσης, τον Νοέμβριο του 1977 ιδρύθκε το Θέατρο της Θράκης με έδρα την Κομοτηνή και το 1979 το Θέατρο Ανατολικής Μακεδονίας με έδρα τις Σέρρες. Οι δύο αυτές σκηνές λειτούργησαν ως το 1984.
Επιπλέον, το 1977 ιδρύθηκε η Παιδική Σκηνή, το 1982 η χορευτική ομάδα "Αέναον Χοροθέατρο" του Ντάνιελ Λομέλ, και το 1997 η Όπερα Θεσσαλονίκης ως αυτοτελές τμήμα ως το 2011, οπότε και συγχωνεύτηκε με το ΚΘΒΕ.
Πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο συγγραφέας Γιώργος Θεοτοκάς και πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής ο Σωκράτης Καραντινός, ενώ η πρώτη παράσταση ήταν η τραγωδία του Σοφοκλή "Οιδίπους Τύραννος", στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων.

Το Ίδρυμα Ωνάση (επίσημη ονομασία: Κοινωφελές Ίδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης») είναι ένα κοινωφελές ίδρυμα, το οποίο συστάθηκε τον Δεκέμβριο του 1975. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, επιθυμώντας να τιμήσει τη μνήμη του γιου του, Αλέξανδρου, έδωσε εντολή στη χειρόγραφη διαθήκη του το 40% της περιουσίας του να επιστρέφει στην ελληνική κοινωνία, μέσα από κοινωφελείς δράσεις.

Η οικογένεια Καραγιάννη ήταν ενεργή στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, με συμμετοχή σε κοινωνικές, πολιτιστικές και επαγγελματικές δραστηριότητες.
Στα τέλη του 19ου αιώνα διατηρούσε μικρές επιχειρήσεις και αρχεία που αφορούσαν την καθημερινή ζωή και τις οικονομικές συναλλαγές των μελών της.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η οικογένεια συνέχισε να αναπτύσσεται, με μέλη που συμμετείχαν σε πολιτιστικά και εκπαιδευτικά δρώμενα.
Σήμερα τα αρχεία της οικογένειας έχουν ψηφιοποιηθεί και φυλάσσονται σε ελεγχόμενες συνθήκες.

Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός από την Κέρκυρα. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και το 1828 έγινε ο πρώτος Κυβερνήτης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο το 1831.