Από το Μέτσοβο μετέβηκε το 1837 στο Κάιρο της Αιγύπτου για να εργαστεί στο εμπορικό κατάστημα του αδελφού του Αναστασίου. Στη συνέχεια, το 1840, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια. Χάρη στην επιχειρηματική δραστηριότητα και την τόλμη του, εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έμπορο της Αιγύπτου και σημαντικό μέλος των Ελλήνων της Αιγύπτου. Παράλληλα ασχολήθηκε με τραπεζικές εργασίες, την αγορά και εκμίσθωση κτημάτων ενώ με τα ποταμόπλοιά του στον Νείλο κυριάρχησε στο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο της Αιγύπτου. Από αυτές τις δραστηριότητες απόκτησε μία τεράστια περιουσία την οποία διέθεσε για εθνικούς και κοινωφελείς σκοπούς. Η πολυεπίπεδη ευεργετική του δράση εκδηλώνεται μέσα από δωρεές σημαντικών ποσών για φιλανθρωπίες, κοινωφελή έργα και δημιουργία εκπαιδευτικών και άλλων υποδομών, στην ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας, το Μέτσοβο, την Αθήνα αλλά και γενικότερα προς το ελληνικό κράτος. Μεταξύ αυτών, την ίδρυση Γεωργικής Σχολής στη Λάρισα, την ανέγερση της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, τη δωρεά προς το Ωδείο των Αθηνών, τη δωρεά για την αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού σταδίου, όπου τελέστηκαν οι πρώτοι σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες, την αποπεράτωση του Πολυτεχνείου των Αθηνών και τη δωρεά για τη ναυπήγηση σύγχρονου θωρηκτού με το οποίο η Ελλάδα κυριάρχησε στο Αιγαίο πέλαγος.
Η οικογένεια των Μεδίκων υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις της Florence κατά την Αναγέννηση. Η άνοδός της ξεκίνησε μέσω της τραπεζικής δραστηριότητας, με την ίδρυση της Τράπεζας των Μεδίκων τον 14ο αιώνα.Κατά τον 15ο αιώνα, η οικογένεια απέκτησε ουσιαστικό πολιτικό έλεγχο της πόλης. Η οικογένεια διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην πολιτιστική ανάπτυξη της Αναγέννησης, υποστηρίζοντας καλλιτέχνες, επιστήμονες και διανοούμενους. Επιπλέον, μέλη της ανήλθαν στον παπικό θρόνο και σε ευρωπαϊκούς θρόνους.
Στα τέλη του 17ου αιώνα κατέφυγε στο Μέτσοβο όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα ο Αυγερινός Αποστολάκας, ο οποίος είχε έρθει σε σύγκρουση με κάποιους Τούρκους στη Θεσσαλονίκη. Ο υιός του, Μίχος Αποστολάκας (1685–1751) απέκτησε σημαντική περιουσία μέσα από την κτηνοτροφία, την οποία επέκτεινε ο υιός του, Αυγερινός Αποστολάκας, ο οποίος συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους πλουσιότερους πολίτες του Μετσόβου. Το επώνυμο άρχισε να μεταβάλλεται από τον Μιχαήλ Αποστολάκα, τον οποίο αποκαλούσαν Μιχαήλ Αυγέρο. Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο γάμους ένας εκ των οποίων με την αδελφή του Αναστασίου Τοσίτσα, πατέρα του Μιχαήλ Τοσίτσα. Ο υιός του τελευταίου Μιχαήλ, Αναστάσιος, μετανάστευσε στην Αίγυπτο, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο βάμβακος αποκτώντας σημαντική περιουσία. Κατόπιν προσκλήσεώς του εγκαταστάθηκαν εκεί και οι αδελφοί του Αυγερινός, Δημήτριος και Γεώργιος Αβέρωφ. Οι δύο πρώτοι επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν στη Χαλκίδα, όπου αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις γης.
Το Ωδείο Αθηνών είναι το αρχαιότερο και πιο καταξιωμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα παραστατικών τεχνών στη σύγχρονη Ελλάδα. Ιδρύθηκε ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός το 1871 και στεγάζει κάτω από την ίδια στέγη και τις τρεις βασικές τέχνες: Μουσική, Θέατρο και Χορό.
Παγκοσμίου φήμης προσωπικότητες όπως οι Δημήτρης Μητρόπουλος, Μαρία Κάλλας, Νίκος Σκαλκώτας, Δημήτρης Μυράτ, Κώστας Μουσούρης και Δημήτρης Ροντήρης, μεταξύ πολλών άλλων, σπούδασαν ή ξεκίνησαν την καριέρα τους εδώ. Παράλληλα, η δράση του συνέβαλε στη δημιουργία οργανισμών όπως η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και το Εθνικό Θέατρο.
Επιπλέον, το εμβληματικό του κτίριο στο κέντρο της Αθήνα, το οποίο έχει χαρακτηριστεί επίσημα «Σύγχρονο Αρχιτεκτονικό Μνημείο» από το Υπουργείο Πολιτισμού και έχει σχεδιαστεί από τον Ιωάννης Δεσποτόπουλος —έναν «πρεσβευτή» της μοντέρνας και bauhaus αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα—, το καθιστά έναν μοναδικό και αξιοζήλευτο πολιτιστικό κόμβο. Εκεί φιλοξενούνται ποικίλες σύγχρονες καλλιτεχνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, καλλιεργώντας ένα ζωντανό περιβάλλον καλλιτεχνικής έκφρασης για την κοινότητά του, αλλά και για τους κατοίκους και επισκέπτες της πόλης.
1906: Γεννιέται στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας σε οικογένεια Ελλήνων εμπόρων καπνού.
1922: Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαθίσταται ως πρόσφυγας στην Αργεντινή, όπου ξεκινά επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα του καπνού και των τηλεπικοινωνιών.
Δεκαετία 1930: Εισέρχεται δυναμικά στη ναυτιλία, αποκτώντας τα πρώτα του πλοία και επεκτείνοντας σταδιακά τον στόλο του σε δεξαμενόπλοια.
1946: Τελεί γάμο με την Αθηνά (Τίνα) Λιβανού, κόρη του εφοπλιστή Σταύρου Λιβανού. Από τον γάμο αυτό αποκτά δύο τέκνα, τον Αλέξανδρο και τη Χριστίνα.
1957: Αναλαμβάνει την Ολυμπιακή Αεροπορία, επεκτείνοντας τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και στον τομέα των αερομεταφορών.
1968: Τελεί γάμο με τη Ζακλίν Κένεντι, χήρα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών John F. Kennedy, γεγονός που ενισχύει τη διεθνή δημοσιότητα γύρω από το πρόσωπό του.
1975: Αποβιώνει στο Παρίσι. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, προβλέπεται η σύσταση κοινωφελούς ιδρύματος, το οποίο ιδρύεται την ίδια χρονιά με την επωνυμία Ίδρυμα Ωνάση, με σκοπό την προώθηση της παιδείας, του πολιτισμού και της υγείας.
Κοινωφελές ίδρυμα που ιδρύθηκε σύμφωνα με τη διαθήκη του Αριστοτέλη Ωνάση, με σκοπό την προώθηση της παιδείας, του πολιτισμού και της υγείας.
Η Κατερίνα Γώγου (1940–1993) υπήρξε Ελληνίδα ποιήτρια, ηθοποιός και σημαντική μορφή της αντικομφορμιστικής λογοτεχνικής έκφρασης της μεταπολιτευτικής περιόδου. Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία εμφανίστηκε στον κινηματογράφο ως παιδική ηθοποιός, συμμετέχοντας σε ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1950. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και στο θέατρο, κυρίως σε κωμικούς ή δευτερεύοντες ρόλους σε δημοφιλείς ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1960 και του 1970.
Παράλληλα με την υποκριτική της δραστηριότητα, στράφηκε σταδιακά προς την ποίηση. Η πρώτη ποιητική της συλλογή, Τρία κλικ αριστερά (1978), την καθιέρωσε ως ιδιαίτερη φωνή της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Το έργο της χαρακτηρίζεται από έντονο κοινωνικό και πολιτικό λόγο, βιωματική γραφή και αναφορές σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού, καταπίεσης και ατομικής ελευθερίας. Η ποίησή της συνδέθηκε στενά με το πνεύμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και με αντιεξουσιαστικούς και αναρχικούς κύκλους της εποχής.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 εξέδωσε ποιητικές συλλογές και κείμενα που γνώρισαν μεγάλη απήχηση, ενώ παράλληλα παρέμεινε ενεργή στον καλλιτεχνικό χώρο ως ηθοποιός. Η δημόσια παρουσία και το έργο της συνδέθηκαν με την κοινωνική κριτική και την υπεράσπιση των περιθωριοποιημένων ομάδων. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1993 στην Αθήνα.
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, στις 18 Φεβρουαρίου / 2 Μαρτίου του 1883. Ήταν Έλληνας συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος, αλλά και δημοσιογράφος και πολιτικός, με πλούσιο λογοτεχνικό, ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ως ο περισσότερο μεταφρασμένος παγκοσμίως,[12][σημ. 1] αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του το έργο και η δημόσια παρουσία του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις, ιδίως σε θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο.[15] Έγινε ακόμη γνωστότερος μέσω της κινηματογραφικής απόδοσης των έργων του Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και Ο τελευταίος πειρασμός. Από το 1945 έως το 1948, υπηρέτησε ως πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το Ίδρυμα Ωνάση ιδρύθηκε το 1975 σύμφωνα με τη διαθήκη του Αριστοτέλης Ωνάσης. Σκοπός του είναι η διαχείριση της περιουσίας του και η υλοποίηση δράσεων κοινωφελούς χαρακτήρα στους τομείς του πολιτισμού, της παιδείας και της υγείας.