Εμφανίζει 160 αποτελέσματα

Η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος είναι η παλαιότερη σε λειτουργία σήμερα από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες της Ελλάδας. Είναι μέλος της Αγοράς Παραγώγων του Χρηματιστηρίου Αθηνών από ιδρύσεώς της και έχει άδεια ειδικού διαπραγματευτή τύπου Α. Είναι διαφορετική από την Τράπεζα της Ελλάδος, ενώ είχε και το εκδοτικό προνόμιο χαρτονομισμάτων στην Ελλάδα, για πολλά χρόνια, από την ίδρυση της το 1841, έως και το 1928, όποτε και τον ρόλο του εκδοτικού προνομίου ανέλαβε έκτοτε η Τράπεζα της Ελλάδος.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα με σκοπό τη συλλογή, διατήρηση και διάθεση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής. Σήμερα λειτουργεί στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και παρέχει υπηρεσίες σε ερευνητές και στο κοινό.

Η Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια το 1829, λίγο μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, με στόχο τη συγκέντρωση και διαφύλαξη της ελληνικής γραπτής κληρονομιάς. Αρχικά στεγάστηκε στο Ορφανοτροφείο της Αίγινας, όπου λειτουργούσε με περιορισμένες υποδομές. Το 1834 μεταφέρθηκε στην Αθήνα και τελικά βρήκε μόνιμη στέγη στο Βαλλιάνειο Μέγαρο στην οδό Πανεπιστημίου. Σταδιακά, η βιβλιοθήκη συγκέντρωσε συλλογές από βιβλία, χειρόγραφα, χάρτες, περιοδικά και σπάνιες εκδόσεις, λειτουργώντας ως κεντρικός θεματοφύλακας της γνώσης και της έρευνας στην Ελλάδα. Το κτίριο της Πανεπιστημίου λειτούργησε για πολλές δεκαετίες, μέχρι που η ανάγκη για μεγαλύτερους και σύγχρονους χώρους οδήγησε στη μεταφορά της στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φάληρο, σε ένα νέο υπερσύγχρονο κτίριο που συνδυάζει παραδοσιακή βιβλιοθήκη με ψηφιακές υποδομές. Η Εθνική Βιβλιοθήκη αποτελεί σήμερα έναν θεσμό που συλλέγει, οργανώνει και διασφαλίζει την πρόσβαση στη γνώση, παρέχοντας υπηρεσίες σε ερευνητές, ακαδημαϊκούς και το κοινό.

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν η τελευταία αυτοκρατορική οικογένεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Γενάρχης της ήταν ο Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος ο οποίος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 1261, όταν ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσε τη Λατινική Αυτοκρατορία η οποία είχε ιδρυθεί μετά την Δ΄ Σταυροφορία. Η Δυναστεία των Παλαιολόγων διήρκεσε μέχρι τις 29 Μαΐου 1453 και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα των Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο.
Τα χρονικά όρια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ξεκινούν από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου 330 και φτάνουν ως την τελική της πτώση, την Άλωση από τους Οθωμανούς, στις 29 Μαΐου 1453.[3] Τα όριά της μέσα στα εκτεταμένα χρονικά όρια ζωής άλλαξαν πολλές φορές αλλά στη μεγαλύτερή της έκταση διοικούσε εδάφη που περιελάμβαναν τα Βαλκάνια, την Ιταλική χερσόνησο, τη Μικρά Ασία, τη Συρία και Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη σημερινή Τυνησία καθώς και μικρό τμήμα της Λιβύης, τής Αλγερίας, τού Μαρόκο καθώς και νότιες περιοχές τής Ιβηρικής χερσονήσου και της Κριμαίας.
Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γεννήθηκε το «εκχριστιανισμένο ρωμαϊκό κράτος της Ανατολής» με κύριο μέλημα την ανασύσταση της αυτοκρατορίας. Επί της δυναστείας του Ηρακλείου μεταμορφώθηκε στην «εξελληνισμένη αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής» όπως την αποκάλεσε μερίδα Ελλήνων ιστορικών κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα[1], και τέλος, κυρίως από το 1204 και μετά, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον βενετσιάνικο στόλο και τους Λατίνους Σταυροφόρους, γεννήθηκε η «ελληνική βυζαντινή-ρωμαϊκή αυτοκρατορία» [4]. Ωστόσο, με τον όρο Έλληνες εννοείτο το Βυζάντιο από τα χρόνια του βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, τον 10ο αιώνα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1878 και σπούδασε Νομική. Υπήρξε
διπλωμάτης καριέρας (1899-1915) υπηρετώντας σε Μοναστήρι,
Σέρρες, Κωνσταντινούπολη και Αγία Πετρούπολη.
Πρωταγωνίστησε στην οργάνωση των ελληνικών κοινοτήτων στη
Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. Το 1915 παραιτήθηκε για
να πολιτευθεί και εκλέχθηκε βουλευτής Φλωρίνης. Λόγω της
αντιπολιτευτικής του δράσης εξορίστηκε στην Κορσική και τη
Σκόπελο (1917-1919). Δολοφονήθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιουλίου
1920.

Ιστορική οικογένεια με καταγωγή από το Βογατσικό Καστοριάς. Μετακινήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στην Αθήνα. Τα μέλη της διακρίθηκαν ως πολιτικοί, διπλωμάτες και συγγραφείς. Πρωταγωνίστησαν στον Μακεδονικό Αγώνα και στη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους

Η Πηνελόπη Δέλτα, υπήρξε σημαντική συγγραφέας ,γνωστή κυρίως για τα παιδικά της μυθιστορήματα που περιλάμβαναν και πολλά βιωματικά της στοιχεία. Γεννημένη το 1874 ως το τρίτο παιδί της οικογένειας Μπενάκη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, κόρη του μεγαλέμπορου Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη, πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά της χρόνια στην Αίγυπτο. Η πλούσια εκπαίδευση της σε συνδυασμό με την αυταρχική ανατροφή του οικογενειακού περιβάλλοντος της συνέβαλλε έντονα στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς της. Μιας προσωπικότητας γεμάτη με πνευματικότητα αλλά και ευαισθησία. Σε ηλικία 21 χρονών παντρεύτηκε των κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της Στέφανο Δέλτα και απέκτησε τρεις κόρες τη Σοφία, τη Βιργινία και την Αλεξάνδρα. Τα έργα της Πηνελόπης Δέλτα αποτελούν μεγάλο κομμάτι της λογοτεχνικής ιστορίας της Ελλάδας καθώς πολλά είναι βασισμένα σε ιστορικά γεγονότα. Την 27η του Απριλίου 1941, μη μπορώντας να αντέξει την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα η Πηνελόπη Δέλτα προσπάθησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο ενώ πέντε μέρες μετά έφυγε από την ζωή. Στο μνήμα της που βρίσκεται στον κήπο του σπιτιού της έχει γραμμένη μόνο την λέξη "ΣΙΩΠΗ".

Η Κατερίνα Γώγου (1940–1993) υπήρξε Ελληνίδα ποιήτρια, ηθοποιός και σημαντική μορφή της αντικομφορμιστικής λογοτεχνικής έκφρασης της μεταπολιτευτικής περιόδου. Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία εμφανίστηκε στον κινηματογράφο ως παιδική ηθοποιός, συμμετέχοντας σε ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1950. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και στο θέατρο, κυρίως σε κωμικούς ή δευτερεύοντες ρόλους σε δημοφιλείς ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1960 και του 1970.

Παράλληλα με την υποκριτική της δραστηριότητα, στράφηκε σταδιακά προς την ποίηση. Η πρώτη ποιητική της συλλογή, Τρία κλικ αριστερά (1978), την καθιέρωσε ως ιδιαίτερη φωνή της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Το έργο της χαρακτηρίζεται από έντονο κοινωνικό και πολιτικό λόγο, βιωματική γραφή και αναφορές σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού, καταπίεσης και ατομικής ελευθερίας. Η ποίησή της συνδέθηκε στενά με το πνεύμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και με αντιεξουσιαστικούς και αναρχικούς κύκλους της εποχής.

Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 εξέδωσε ποιητικές συλλογές και κείμενα που γνώρισαν μεγάλη απήχηση, ενώ παράλληλα παρέμεινε ενεργή στον καλλιτεχνικό χώρο ως ηθοποιός. Η δημόσια παρουσία και το έργο της συνδέθηκαν με την κοινωνική κριτική και την υπεράσπιση των περιθωριοποιημένων ομάδων. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1993 στην Αθήνα.